४,७०० मिटर उचाइमा फुटबलको सपना: सिचाङका गोठाला युवाले गाईबस्तुको खोरलाई बनाए खेलमैदान

ड्रागन मिडिया समाचार कक्ष

चीनको सिचाङ स्वायत्त क्षेत्रस्थित नाग्छुको तिब्बती पठारमा समुद्री सतहबाट करिब ४,७०० मिटर उचाइमा युवाहरूको एउटा समूहले सीमित साधनबीच फुटबलप्रतिको असाधारण लगावलाई जीवन्त बनाइरहेको छ। यहाँ न व्यवस्थित रंगशाला छ, न फ्लडलाइट, न ठूलो दर्शकदीर्घा। सम्याइएको गाईबस्तुको खोर, काठका गोलपोस्ट र खेलप्रतिको गहिरो प्रेम नै उनीहरूको फुटबल संसार बनेको छ।

स्थानीय २२ वर्षीय गोठाला सोनाम जिग्मेले गाउँका बालबालिकाले सुरक्षित रूपमा फुटबल खेल्न सकून् भनेर आफ्नै गाईबस्तुको खोर सम्याएर खेलमैदान बनाएका हुन्। उनले फुटबलका सीप औपचारिक प्रशिक्षणबाट होइन, अनलाइन भिडियोहरू बारम्बार हेर्दै सिके र त्यसैका आधारमा बालबालिकालाई प्रशिक्षण दिन थाले।

सप्ताहन्तमा वरपरका बालबालिका खेलमा सहभागी हुन १० किलोमिटरसम्म पैदल हिँडेर त्यहाँ पुग्ने गरेका छन्। उनीहरूले आयोजना गर्ने प्रतियोगिताको नामसमेत पुरस्कारअनुसार बदलिन्छ। कहिले ‘बन्दाकोपी कप’, कहिले ‘तरबुजा कप’ त कहिले ‘चियादानी कप’। सोनामले घरबाट जे पुरस्कार उपलब्ध गराउन सक्छन्, प्रतियोगिताको नाम त्यसैबाट तय हुन्छ। तर नाम र पुरस्कार परिवर्तन भए पनि खेलप्रतिको उत्साह भने उस्तै रहन्छ।

सोनामले उनीहरूको फुटबल गतिविधिका भिडियो सामाजिक सञ्जालमा सार्वजनिक गर्न थालेपछि चीनका विभिन्न भागबाट सहयोगसमेत आउन थालेको छ। खेलाडीका लागि जुत्ता, पोशाक, सुरक्षात्मक सामग्री तथा अन्य आवश्यक सामान उपलब्ध गराइएको छ। यस सहयोगसँगै धुलाम्मे खेलमैदान क्रमशः सुधार हुँदै गएको छ।

यो कथा एउटा गाउँको फुटबल गतिविधिमा मात्र सीमित छैन। उपलब्ध विवरणअनुसार सिचाङमा अहिले १ हजार १३६ फुटबल मैदान रहेका छन् भने सन् २०२५ मा १३ विद्यालयलाई राष्ट्रिय युवा फुटबल विद्यालयका रूपमा मान्यता दिइएको थियो। यसले उच्च हिमाली क्षेत्रका बालबालिका र युवाबीच फुटबलको पहुँच विस्तार भइरहेको संकेत गर्छ।

नाग्छुको त्यो साधारण मैदानमा खेलिरहेका बालबालिकाका लागि फुटबल केवल प्रतिस्पर्धा होइन। यो समुदाय, मित्रता, अनुशासन र भविष्यप्रतिको आशाको माध्यम बनेको छ। विश्वका ठूला प्रतियोगिता समाप्त हुन्छन्, रंगशालाका बत्ती निभ्छन् र दर्शक घर फर्कन्छन्। तर सिचाङको यो उच्च पठारमा सीमित साधनबीच हुर्किरहेको फुटबल सपना भने निरन्तर अघि बढिरहेको छ।