दाउफुमा अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदा संरक्षणको नयाँ अभ्यास, परम्परागत सीप पर्यटन र उद्योगसँग जोडिँदै
ड्रागन मिडिया समाचार कक्ष
चीनको सिचुआन प्रान्तस्थित कान्जी तिब्बती स्वायत्त प्रिफेक्चरअन्तर्गत दाउफु काउन्टीले अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदाको संरक्षण, पुस्तान्तरण र नवप्रवर्तनलाई ग्रामीण पुनरुत्थान तथा आधुनिक उद्योगसँग जोड्ने नयाँ अभ्यास अघि बढाएको छ।
दाउफु काउन्टीको मानकीकृत अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदा कार्यशाला राष्ट्रिय राजमार्ग G350 अन्तर्गत ‘पान्डा मार्ग’को यिरी पुल नजिक निर्माण गरिएको छ। करिब २९ मु क्षेत्रफलमा फैलिएको कार्यशालाको भवन क्षेत्रफल ३ हजार ९१५ वर्गमिटर छ।
यो संरचना अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदाको संरक्षण तथा प्रदर्शन केन्द्र मात्र नभई स्थानीय सांस्कृतिक उद्योग र ग्रामीण पुनरुत्थानलाई गति दिने केन्द्रका रूपमा विकास गरिएको छ।
कार्यशालाले परम्परागत तिब्बती कागज निर्माण, थाङ्का चित्रकला, माटाका सामग्री, तिब्बती धूप, परम्परागत घोडाका सामग्री, तिब्बती पोशाक तथा विभिन्न हस्तकलालाई आधुनिक उत्पादन, बजार र पर्यटनसँग जोडेको छ।
दुईतले कार्यशालाको पहिलो तलामा अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदा तथा त्यसमा आधारित सिर्जनात्मक उत्पादनको प्रदर्शनी र बिक्री केन्द्र सञ्चालन गरिएको छ।
दोस्रो तलामा प्रान्त, प्रिफेक्चर र काउन्टी तहमा मान्यता प्राप्त १३ जना अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदा उत्तराधिकारीका सिर्जना तथा अभ्यास कक्ष रहेका छन्।
कार्यशालाको अर्को विशेषता उत्पादन प्रक्रिया सर्वसाधारणका लागि खुला हुनु हो। पर्यटक तथा सञ्चारकर्मीले थाङ्का चित्र बनाउने, माटाका सामग्री तयार गर्ने र तिब्बती कागज निर्माण गर्ने परम्परागत विधिलाई नजिकबाट अवलोकन तथा अनुभव गर्न सक्छन्।
तिब्बती कागज निर्माणमा संलग्न कारीगरहरूले परम्परागत प्रयोगलाई कायम राख्दै नोटबुक, छाताको आवरणलगायत विभिन्न सांस्कृतिक सिर्जनात्मक उत्पादनसमेत विकास गरिरहेका छन्।
कार्यशालाले प्रत्यक्ष अनुभवसँगै विद्युतीय व्यापार र अनलाइन प्रचारलाई पनि जोडेको छ। मोबाइल प्रत्यक्ष प्रसारणमार्फत तिब्बती कागज निर्माणलगायतका सीप र त्यससँग सम्बन्धित संस्कृतिलाई व्यापक दर्शकसमक्ष पुर्याउने प्रयास भइरहेको छ।
युवा थाङ्का उत्तराधिकारी कोन्चोक टासीले जीविकोपार्जनको दबाबका कारण परम्परागत सीप भएका धेरै युवाले आफ्नो कला छोड्नुपर्ने अवस्था रहेको उल्लेख गर्दै सीपलाई बजार मूल्यसँग जोड्न सके थप युवालाई सांस्कृतिक सम्पदा संरक्षण र पुस्तान्तरणमा आकर्षित गर्न सकिने बताएका छन्।
कार्यशाला स्थापना भएपछि पहिले विभिन्न स्थानमा छरिएर रहेका थाङ्का, तिब्बती कागज, माटाका सामग्री, घोडासम्बन्धी परम्परागत सामग्रीलगायत सांस्कृतिक सम्पदालाई एउटै संस्थागत संरचनाभित्र ल्याइएको छ।
त्यससँगै स्थानीय अमूर्त सांस्कृतिक सम्पदाको डिजिटल अभिलेख निर्माण गरी ७० भन्दा बढी परियोजनाको दस्तावेजीकरण र डिजिटल रेकर्ड सुरक्षित गरिएको छ।
यस अभ्यासले परम्परागत सांस्कृतिक सम्पदालाई केवल संग्रह वा प्रदर्शनमा सीमित नराखी सिर्जना, प्रशिक्षण, पर्यटन, बजार र ग्रामीण विकाससँग जोड्ने प्रयास गरेको छ।
दाउफुको यो संरचना स्थानीय सांस्कृतिक स्रोतलाई संरक्षणसँगै आर्थिक तथा सामाजिक विकासको शक्तिमा रूपान्तरण गर्ने नमुनाका रूपमा विकास भइरहेको छ।
