नेता फेरिँदा, देशकाे मुहार फेरिन्न: कति बेलासम्म ‘सस्तो सहमति’ को राजनीति?

पात्र फेरिँदैछन्, ट्रेलर जारी छ। राजनीतिक रंगशालाको यो चिरपरिचित दृश्य हो। हरेक ‘सीजन’ को सुरुवातमा नयाँ गठबन्धन, नयाँ वाचा, नयाँ आशाका ट्रेलर प्रस्तुत हुन्छन्। तर पर्दाको पछाडि, नाटक एउटै हुन्छ: ‘धेरै धेरै गफाडी छन्, देशलाई भारी छ।’ यो भार आम नागरिकले बोक्छ, जसको विरोधमा कराउने हामी नै हौं र सुन्ने कोही पनि छैन। सत्ता प्रवेशद्वारमा पुगेका नेताहरूले ‘जनताको आवाज’ सुन्न बन्द गरेका छन्।

यो देशमा ‘सस्तो सहमति’ को राजनीतिले गहिरो जरा गाडेको छ। सत्ताको लागि सिद्धान्तहरू बेचिन्छन्, राजनीतिक दलहरू आपसमा गाँसिन्छन्, र मुलुकको दिशा यथास्थितिको बोझ तल दबिन्छ। ‘एयरपोर्ट छ, जहाज छैन’ भन्ने विडम्बनाले हाम्रो विकासको अाधरस्थितिलाई स्पष्ट संकेट गर्छ। भौतिक पूर्वाधार खडा गर्न सकिन्छ, तर त्यसमा उडान भरिने सामर्थ्य, दूरदृष्टि र संकल्पको अभाव रहन्छ। नतिजा: प्रगतिका नाममा प्रगति गर्ने ढोंग।

सबैभन्दा चिन्ताजनक कुरा के हो भने, ‘सग्लो शासक कहिल्यै पनि जनताले चुन्दै चुन्दैनन्।’ जिम्मेवारीको जग नै खाली छ। नीति विफल भएमा, विकास अवरुद्ध भएमा, आर्थिक संकट आएमा, जवाफ दिने प्रवृत्ति शून्य छ। फेरि अर्को पात्र फेर्ने, अर्को ट्रेलर बनाउने र चुनावी रंगशालामा जनतालाई फर्काएर लैजाने चक्र चलिरहन्छ।

यसलाई तोड्नको लागि साधारण नागरिकले ‘सस्तो सहमति’ दिन बन्द गर्नुपर्छ। मात्र आशा र भावनामा होइन, प्रदर्शन र जवाफदेहितामा आधारित राजनीतिक संस्कृतिको माग गर्नुपर्छ। पात्र फेरिने हो भने, पूरै नाटककै कथानक बदल्नुपर्छ। देशको ‘गति’ बदल्न ट्रेलर हैन, ठोस कार्ययोजना, पारदर्शी नेतृत्व र अटुट राष्ट्रिय प्रतिबद्धताको आवश्यकता छ।

हामीले हरेक उम्मेदवार र दलसँग सोध्नुपर्छ: तिम्रो ट्रेलरमा देखाएको ‘जहाज’ लाई उडाउने ईन्धन तिमीसँग छ कि छैन? वा फेरि एयरपोर्टमा खाली रनवे नै हाम्रो भविष्य हो? समय सकेरै जान थालेको छ। कराउन मात्र होइन, यी आवाजलाई शक्तिमा परिणत गर्ने सामूहिक इच्छाशक्ति पनि जगाउनु जरुरी छ।