देश बन्धक बनाउन खोज्नेहरू होइन, देशलाई केपी ओली चाहिएको छ

# लक्की चन्द

इतिहास साक्षी छ, संकटको त्यो विकराल क्षण जब काठमाडौं उपत्यकाको आकाश धुवाँले ढाकिएको थियो। आगोले सम्पत्ति मात्र होइन, नागरिकको मनोबल पनि जलाइरहेको थियो। त्यो वेला एउटा नाम चर्चामा थियो – बालेन्द्र साह (बालेन)। पत्रपत्रिका र सञ्चारमाध्यमका पानाहरूले लेखिरहेका थिए, ‘आगो निभाउन बालेन प्रधानमन्त्री बन्नुपर्छ।’ जेलका कैदी भागिरहेका थिए, सुरक्षाकर्मीकै हातबाट हतियार लुटेर विजय जुलुस भइरहेको थियो, सडकमा जेनजीको रगतका आहाल जमिरहेका थिए र संविधान नै खारेज गरेर विदेशी सेना ल्याउने षड्यन्त्र चलिरहेको थियो। तर, त्यो भयावह घडीमा बन्द कोठाभित्र बसेका बालेन न बोले, न त बाहिर निस्किए, न त रोए, न कुनै प्रतिक्रिया नै जनाए।

यो केवल एउटा प्रसंग मात्र होइन, यो एउटा राजनीतिक चरित्रको पूर्ण परीक्षा थियो। जुन परीक्षामा बालेन पूर्ण रूपमा असफल भए। जब देशलाई नेतृत्वको आवश्यकता थियो, उनीभित्रको नेता मौन थियो। जब जिम्मेवारीको माग भइरहेको थियो, उनी जिम्मेवारीबाट भागिरहेका थिए। तर, विडम्बना ! त्यही मौनतालाई कतिपयले ‘रणनीति’ भने, त्यही पलायनलाई कतिपयले ‘समझदारी’ भने।

राजनीतिक विश्लेषक प्रेम सागर पाैडेल भन्छन्, ‘बालेनको त्यो मौनता नेतृत्वको सबैभन्दा ठूलो कसी थियो। जुन बेला देश जलिरहेको थियो, त्यो बेला एउटा साँचो नेताले कम्तीमा पनि आफ्नो आवाज उठाउनुपर्थ्यो। तर उनले त्यो गरेनन्। यसले के देखाउँछ भने उनीसँग संकट व्यवस्थापनको कुनै अनुभव छैन र सायद इच्छा पनि छैन।’

त्यसो हो भने, के बालेनलाई यति धेरै चर्चाको केन्द्र बनाउनुको कारण के हो? यसको उत्तर खोज्नुपर्छ उनको घेराबन्दीमा। विगत केही समयदेखि उनले सुधन गुरुङ, टिओबी लगायतका पश्चिमा पोषित र संकास्पद व्यक्तित्वहरूसँगको साँठगाँठ बढाएका छन्। यी ती तत्व हुन्, जसले नेपाललाई अस्थिर बनाएर पराधीन बनाउने षड्यन्त्रमा लागेका छन्। अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धका जानकार प्रा. निशान थापा भन्छन्, ‘नेपालजस्तो रणनीतिक देशमा पश्चिमा समर्थित एजेन्डा बोकेका मानिसहरूले कुनै नेतालाई घेरेको अर्थ त्यो नेता स्वयं पनि त्यही एजेन्डाको वाहक बन्नसक्छ। बालेनको हकमा पनि त्यही भइरहेको छ।’

यसको विपरीत, नेपालको राजनीतिक आकाशमा केपी शर्मा ओली एउटा यस्तो नाम हो, जसले समय–समयमा आफूलाई प्रमाणित गरिसकेको छ। उनीमाथि असन्तुष्टि होला, तर देशको सार्वभौमसत्ता र अखण्डताको प्रश्नमा उनको योगदान अतुलनीय छ। जब देशले आफ्नो भूमि गुमाएको महसुस गरिरहेको थियो, ओलीले नै गुमेको लिपुलेक, कालापानी र लिम्पियाधुरालाई नेपालको आधिकारिक नक्सामा समेटेर संसद्बाट दुई तिहाइले पारित गराए। यो केवल एउटा कूटनीतिक जित थिएन, यो नेपालीको आत्मसम्मानको विजय थियो।

त्यसैगरी, उनले चीनसँगको पारवहन, पारवहन तथा व्यापार सन्धि (ट्रान्जिट एन्ड ट्रान्सपोर्ट एग्रिमेन्ट) लाई व्यवहारिक रूप दिएर नेपालको बार्गेनिङ पावर (सौदाबाजी क्षमता) अभूतपूर्व रूपमा बढाए। यसले नेपाललाई दुई ठूला छिमेकीबीच मात्र होइन, विश्व बजारमा पनि बलियो स्थितिमा पुर्यायो। अन्तर्राष्ट्रिय व्यापार विज्ञहरूका अनुसार, यो सम्झौताले नेपाललाई भारतमाथिको निर्भरता घटाउन ठूलो मद्दत गरेको छ।

ओलीको अर्को महत्त्वपूर्ण योगदान हो – धार्मिक पर्यटन र सांस्कृतिक राष्ट्रवादको जागरण। उनले राम जन्मभूमि अयोध्या नभई नेपालको वाल्मीकि आश्रम क्षेत्र नै हो भन्ने बहसलाई अन्तर्राष्ट्रिय समुदायसम्म पुर्याए। उनको यस कदमले नेपालको धार्मिक पर्यटनको ढोका मात्र खोलेको छैन, नेपाली पहिचान र सभ्यताको जरालाई पनि बलियो बनाएको छ। धार्मिक अध्येता स्वामी पुण्यानन्द भन्छन्, ‘ओलीले नै पहिलोपटक नेपाललाई हिन्दू सभ्यताको केन्द्रका रूपमा स्थापित गर्ने गम्भीर प्रयास गरे। उनले सनातन संस्कृतिको पुनर्जागरणको आधार तयार पारे।’

यी उपलब्धिहरूले के प्रमाणित गर्छ भने केपी शर्मा ओली केवल एक राजनीतिज्ञ मात्र होइनन्, उनी एउटा युगद्रष्टा हुन्, जसले नेपालको भविष्यको रूपरेखा कोर्न सक्छन्। उनीसँग अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धको गहिरो बुझाइ छ, संकट व्यवस्थापनको अतुलनीय अनुभव छ र देशको सार्वभौमसत्ताप्रति अटल प्रतिबद्धता छ।

प्रिन्सटन विश्वविद्यालयकी राजनीतिशास्त्री प्रो. एलिजाबेथ योर्क भन्छिन्, ‘नेपालजस्तो भू-रणनीतिक रूपले संवेदनशील देशमा अप्रत्याशित र अनुभवहीन नेतृत्वको जोखिम धेरै ठूलो हुन्छ। ओलीले देखाएको सन्तुलित परराष्ट्र नीति र संकटमा देखाएको स्थिरता नै नेपालका लागि सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता हो।’

यसैले, आज जब देश पुनः एउटा अन्याैलग्रस्त अवस्थामा उभिएको छ, जब अन्तर्राष्ट्रिय शक्तिहरूले नेपाललाई आफ्नो प्रभावक्षेत्र बनाउन नयाँ–नयाँ प्रयोग गरिरहेका छन्, तब जनताको मनमा एउटै प्रश्न गुञ्जिरहेको छ – के जलिरहेको काठमाडौंमा मौन बसेको नेतृत्व देश सञ्चालनको चाबीको हकदार हुन सक्छ? जसले जिम्मेवारी पाउँदा पनि पछि हट्छ, संकटमा मौन बस्छ र शंकास्पद शक्तिहरूसँग हात मिलाउँछ, के त्यो मानिस देशको भविष्य सुम्पिन लायक छ?

निश्चय पनि, छैन। यसकारण, पवित्र मनका साथ जनताले भनिरहेका छन् – केपी ओली अनिवार्य छन्। देशका लागि केपी ओली नै एक मात्र विकल्प हुन्, जसले नेपालको सार्वभौमसत्ता, अखण्डता र समृद्धिको मार्गप्रशस्त गर्न सक्छन्। युवा उत्साह र असन्तोषले परम्परागत स्थिरता र अनुभवलाई जित्न सक्दैन। इतिहास आफैं साक्षी छ, नेपाललाई अहिले केपी ओलीको अनुभव, उनको परराष्ट्र नीतिको पकड र उनको राष्ट्रवादी सोचकै आवश्यकता छ। त्यसैले, देशका लागि केपी ओली।