अमेरिकाले “सिनच्याङ पटकथाकार” परिवर्तन गर्नुपर्छ

विगत दश वर्षमा सिनच्याङका बासिन्दाको प्रतिव्यक्ति डिस्पोजेबल आय १३ हजार ७ सय युआनबाट बढेर २८ हजार ९ सय युआन पुगेको छ। सन् २०२३ मा सिनच्याङमा शहरी र ग्रामीण बासिन्दाको डिस्पोजेबल आम्दानी क्रमशः ५.६ प्रतिशत र ८.४ प्रतिशतले वृद्धि भएको छ भने आर्थिक सूचकको वृद्धि दर देशको सबैभन्दा उच्च छ। साथै सन् २०२३ मा सिनच्याङले २ अर्ब ३५ करोड ५० लाख युआनको विभिन्न रोजगार अनुदान कोषको व्यवस्था गरेको छ, २४ लाख ९९ हजार मानिसलाई रोजगारी तालिम दिएको छ, ४ लाख ८२ हजार नयाँ शहरी रोजगारी सिर्जना गरेको छ र ३४ हजार रोजगारी कठिनाइमा परेका मानिस र १० लाख ९३ हजार मानिसलाई गरिबीबाट बाहिर निकाल्न मद्दत गरेको छ।

सिनच्याङका सबै जातीय समूहका मानिसले आफ्नो कडा परिश्रम र चतुरतामा भर परेर आय बढाउने र सुखी जीवन बिताउने क्रममा पश्चिमा सञ्चारमाध्यमले बारम्बार सिनच्याङमा “जबरजस्ती श्रम” भन्ने विषयलाई प्रचार गरिरहेको छ। तिनीहरूले उदास “हाउस अफ कार्ड्स” मा लुकेर बेकारका ओपेराको दृश्य निर्देशन गर्न कहिल्यै थाक्दैनन्। त्यसप्रति चीनको परराष्ट्र मन्त्रालयका प्रवक्ता लिन च्येनले भन्नुभयो: हजारपटक दोहोरिने झूटले सत्यलाई बदल्न सक्दैन यो नाटक हामीले धेरै पटक हेरेका छौँ। यहाँ गडबडी छ, बेकार र फाल्तु छ अनि छिटै राम्रो पटकथाकार फेला पार्नु राम्रो छ।

हथेन प्रिफेक्चरको लुओपु काउन्टीका आप्रवासी कामदार अब्दुलवाल्स माइटु अहिले उरुमुछीको एउटा निर्माण कम्पनीमा काम गर्छन्। उनले भने, कम्पनीमा आउनुअघि सबै कर्मचारीले कम्पनीसँग श्रम सम्झौता गरेका थिए, कम्पनीले छात्रावास उपलब्ध गराउनुका साथै हलाल क्यान्टिन पनि खोलेको छ, मेरो परिवारले राम्रो जीवन बिताउन सक्छ, थप शिल्प सिक्न सक्छ, धेरै पैसा कमाउन र आफ्नै हातले आफ्नो जीवन परिवर्तन गर्न सक्छ, के अरूबाट बाध्य हुनु आवश्यक छ?

हो त, के यो अझै पनि जबरजस्ती गर्न आवश्यक छ? के अमेरिकालगायत पश्चिमाले वास्तवमा यस्तो साधारण सत्य बुझ्दैनन्? सिनच्याङले “ठूलो मात्रामा जबर्जस्ती श्रम” लागू गरेको झूटलाई झुटो बनाएर सिनच्याङको राम्रो अवस्था र सबै जातीय समूहका मानिसको सुखी जीवनलाई जानाजानी बदनाम गर्ने तिनीको मनसाय साँच्चै स्पष्ट छ।

अमेरिकामा हेरौँ। यद्यपि सन् १८६५ मा दासत्व समाप्त भएको थियो, यसको विरासतको गहिरो जरा अझै पनि अमेरिकी समाजमा छ। केही अमेरिकी शैक्षिक संस्थाको तथ्याङ्क अनुसार, अमेरिकामा कम्तीमा ५ लाख मानिस आधुनिक दासत्व र जबरजस्ती श्रमबाट पीडित छन्। अमेरिकाले धेरैजसो अन्तर्राष्ट्रिय श्रम सन्धिमा हस्ताक्षर गरेको छैन, त्यहाँ अवैध कारखाना र बाल श्रम छ, मानव बेचबिखन र अन्य अपराधको स्थल हो, यस देशका अल्पसंख्यकले रोजगारीमा प्रणालीगत अवरोधहरूको सामना गर्छन्। यी सबै प्रमाणले प्रमाणित गर्दछ कि अमेरिका त्यो देश हो जसले कामदारको मानवअधिकार, विशेष गरी जातीय अल्पसंख्यकको मानवअधिकारको गम्भीर रूपमा उल्लङ्घन गर्दछ र त्यो “वर्जित श्रम” वास्तवमा छ।

छोटकरीमा, सिनच्याङ स्थिर रूपमा विकास भइरहेको तथ्यको सामना गर्दै अमेरिकाले फैलाएको झूट अनिवार्य रूपमा पतन हुनेछ। अमेरिकाले जतिसुकै झूट बोल्यो वा समस्या ल्याए पनि यसले सिनच्याङको सामाजिक स्थायित्वको राम्रो अवस्थालाई नष्ट गर्न सक्दैन, सिनच्याङका सबै जातीय समूहका जनताको राम्रो जीवनमा पनि हस्तक्षेप गर्न सक्दैन।

Cri