डोजरको पीडा : थापाथलीदेखि मनोहरासम्म ८७१ परिवार विस्थापित, आश्रयमा सास्ती

काठमाडौँ — बागमती किनारको थापाथली बस्तीमा शनिबार डोजर चलेपछि ५३ वर्षीय पकचा तरिम कसाईको ओत मात्र खोसिएन, सुख–दुःखमा साथ दिने श्रीमती पुष्पासँग पनि साथ छुट्यो। शनिबार बस्तीबाट उद्धार गर्दा उनी र उनकी श्रीमती दुवै छुट्टिएर फरक–फरक होटलमा पुगे। मोबाइल फोन नभएका उनी आइतबार कीर्तिपुर राधास्वामी आश्रममा रहेको थाहा पाएपछि पुनः श्रीमतीसँग मिल्न होटल–आश्रम दौडिरहेका छन्।

प्राधिकरणको तथ्यांकअनुसार शान्तिनगरबाट ४७६, गैरीगाउँबाट १६२, थापाथलीबाट १४३, गोठाटारबाट ७७ र मनोहराबाट १३ परिवार गरी कुल ८७१ परिवार विस्थापित भएका छन्। उनीहरूलाई कीर्तिपुरस्थित राधास्वामी सत्संग व्यास आश्रम र काठमाडौंका विभिन्न होटलमा बसाइएको छ। आइतबार साँझसम्म ३३ घरपरिवारलाई कीर्तिपुर र ६२ परिवारलाई विभिन्न होटलमा पठाइएको प्राधिकरणका इन्जिनियर डोरकाजी श्रेष्ठले बताए।

ठूलो सपना लिएर काठमाडौं आएका धेरै विस्थापितहरू अब अन्योलमा छन्। ४८ वर्षीया कुमारी तामाङले तीन छोरी, एक नाति र बिरामी सानीआमासँग रगत–पसिनाले बनाएको घर भत्किएको पीडा बोकेकी छन्। श्रीमान् साउदी गएकी ४० वर्षीया संगीता सिंहले तीन बालबच्चासहित सडकमा आउनुको पीडा सुनाइन्। २९ वर्षीया सुशीला राईले इराकको कमाइले किनेको जग्गामा बनाएको घर भत्किँदा उनको भ्रम पनि भत्कियो। ६७ वर्षीय इन्द्रबहादुर (नाम परिवर्तन) समाजलाई धेरै घर बनाइदिए तर आफैं सडकमा आइपुगे।

विस्थापितहरूले बासको सुविधा मागे पनि अहिले उनीहरू राधास्वामी आश्रम र होटलमा बस्न बाध्य छन्। कतिले तीन दिन लगातार कोठा खोजे तर बालबच्चा देख्ने बित्तिकै घरबेटीले ‘नाइँ’ भने। कुमारीको अहिलेको माग छ – ‘सरकारले वास्तविक सुकुम्वासीलाई चिनेर स्थायी समाधान देओस्।’ कसाइ दम्पतीको माग सरोकारवालासँग सिधा छ, ‘हामीलाई सुरक्षित बास चाहियो।’

होटल व्यवसायी महासंघका अध्यक्ष टीआर भण्डारीका अनुसार बालाजु, गोंगबु, मित्रनगरलगायत क्षेत्रका होटलमा करिब ७ सय बासिन्दा रहेका छन्। तर यो आश्रय कहिलेसम्म ? विस्थापितहरू यो प्रश्नको जवाफ कसैसँग छैन। सुकुम्वासी समस्या समाधानको नाममा अहिले उनीहरू घरबारविहीन बनेका छन्।