मैदान छन्, संरचना छैन : तनहुँका खेलमैदानको बिडम्बना
दमौली (तनहुँ) — जिल्लाभर खेलमैदान छन् – दर्जनौं। तर खेल्ने ठाउँ मात्रै भएर के हुन्छ र? घेराबार छैन, दर्शक बस्ने ठाउँ छैन, शौचालय छैन। वर्षामा हिलो, हिउँदमा धुलो। यही हो तनहुँका अधिकांश खेलमैदानको कथा।
“खेलकुद गतिविधि सञ्चालनका लागि आधारभूत पूर्वाधार चाहिन्छ। तर जिल्लामा भएका अधिकांश खेलमैदान पर्याप्त रूपमा व्यवस्थित छैनन्,” जिल्ला खेलकुद विकास समितिका अध्यक्ष अनिल पाण्डे भन्छन्, “बजेट अभावले पूर्वाधार विस्तार र मर्मतसम्भार हुन सकेको छैन।”
युवामा खेलप्रतिको आकर्षण बढ्दो छ। फुटबल, भलिबल, क्रिकेट, एथ्लेटिक्स – जुनसुकै खेलमा पनि उत्साह देखिन्छ। तर अभ्यास गर्ने ठाउँकै अवस्था दयनीय हुँदा खेलाडीहरूले पर्याप्त प्रशिक्षणको अवसर पाएका छैनन्।
दमौलीस्थित बीपी वनवाटिकाको सेमिकभर्ड हल तथा खेलमैदान जिल्लाकै मुख्य खेलकुद केन्द्र हो। ४० रोपनी क्षेत्रफलमा फैलिएको यो मैदानमा विभिन्न प्रतियोगिता हुँदै आए पनि पर्याप्त पूर्वाधार छैन। चिन्तुटार, नावरुङ, काउरेटार – समिति मातहतकै अरू मैदानको हालत पनि उस्तै।
“कुनै प्रतियोगिता आयोजना गर्नुपर्यो भने जेनतेन मर्मत गरेर टार्नुपर्ने अवस्था छ,” पाण्डे सुनाउँछन्।
व्यास, भानु, बन्दीपुर, आँबुखैरेनी, देवघाट, म्याग्दे, घिरिङ, ऋषिङ, भिमाद, शुक्लागण्डकी – प्रायः सबै स्थानीय तहमा १० देखि २०० रोपनीसम्मका खेलमैदान छन्। तर घेराबार, चेन्जिङ रुम, शौचालयजस्ता न्यूनतम सुविधासमेत अधिकांशमा छैनन्।
खेलप्रेमी कविराज श्रेष्ठ भन्छन्, “व्यवस्थित खेलमैदान बनाउन सके जिल्लाबाट राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रियस्तरका खेलाडी उत्पादन हुन सक्छन्। तर त्यसका लागि तीनै तहका सरकारले खेल पूर्वाधारमा लगानी गर्नुपर्छ।”
बास्केटबल प्रशिक्षक कृष्णकुमार श्रेष्ठ पनि बजेटकै कुरा गर्छन् – “मैदानको स्तरोन्नति, नयाँ पूर्वाधार र नियमित खेल गतिविधिका लागि पर्याप्त बजेट चाहिन्छ। नत्र यत्तिकै खेर जान्छन् मैदान र खेलाडी दुवै।”
