अष्ट्रेलियामा सामाजिक एक्लोपन दोब्बर, युवामा एक्लोपनको समस्या तीव्र

ड्रागन मिडिया समाचार कक्ष

अष्ट्रेलियामा सामाजिक एक्लोपन र एक्लोपनको समस्या पछिल्ला दुई दशकमा उल्लेख्य रूपमा बढेको नयाँ अध्ययनले देखाएको छ। सिड्नी विश्वविद्यालयले सार्वजनिक गरेको अध्ययनअनुसार सामाजिक एक्लोपनको दर पछिल्लो २३ वर्षमा झन्डै दोब्बर भएको छ भने एक्लोपनको दर पनि क्रमशः बढ्दो क्रममा देखिएको छ।

अध्ययनले अष्ट्रेलियाको ‘हाउसहोल्ड, इन्कम एन्ड लेबर डाइनामिक्स इन अष्ट्रेलिया’ सर्वेक्षणबाट संकलित २३ वर्षको राष्ट्रिय प्रतिनिधिमूलक तथ्याङ्क विश्लेषण गरेको हो। यसले देशमा एक्लोपन र सामाजिक एक्लोपनको दीर्घकालीन प्रवृत्तिबारे उपलब्ध प्रारम्भिक राष्ट्रिय प्रमाणमध्ये एक प्रस्तुत गरेको छ।

अध्ययनअनुसार कम्तीमा एक पटक सामाजिक एक्लोपन अनुभव गरेका व्यक्तिको अनुपात सन् २००१ मा १६ दशमलव ९ प्रतिशत रहेकामा सन् २०२३ सम्म २९ दशमलव ९ प्रतिशत पुगेको छ। लगातार कम्तीमा दुई सर्वेक्षण अवधिमा सामाजिक एक्लोपन अनुभव गर्नेको दर सन् २००२ को १० दशमलव ३ प्रतिशतबाट बढेर सन् २०२३ मा २० दशमलव ५ प्रतिशत पुगेको छ।

एक्लोपनको प्रवृत्ति भने केही फरक देखिएको छ। सन् २००० को दशकमा एक्लोपन सामान्यतया घट्दो क्रममा रहे पनि सन् २०१० पछि फेरि बढ्न थालेको अध्ययनले देखाएको छ। दीर्घकालीन एक्लोपनको दर सन् २००२ मा ६ दशमलव ३ प्रतिशत रहेकामा सन् २०२३ मा ८ दशमलव ४ प्रतिशत पुगेको छ।

उमेर समूहअनुसार युवा वयस्कमा एक्लोपनको वृद्धि सबैभन्दा तीव्र देखिएको छ। अर्कोतर्फ वृद्धवृद्धामा सामाजिक एक्लोपनको स्तर लगातार सबैभन्दा उच्च रहँदै आएको र समयसँगै यसको वृद्धि पनि उल्लेख्य रहेको अध्ययनमा उल्लेख छ।

बेरोजगार, आर्थिक तथा सामाजिक रूपमा पछाडि परेका क्षेत्रमा बसोबास गर्ने, विधवा वा विधुर, एक्लै बस्ने तथा न्यून शैक्षिक स्तर भएका व्यक्तिमा एक्लोपन र सामाजिक एक्लोपनको समस्या बढी देखिएको छ।

अध्ययनकी वरिष्ठ लेखक तथा सिड्नी विश्वविद्यालयकी प्राध्यापक मेलोडी डिङका अनुसार सामाजिक सम्बन्धलाई अब व्यक्तिगत विषय मात्र नभई सार्वजनिक स्वास्थ्यको महत्वपूर्ण मुद्दाका रूपमा लिनुपर्ने अवस्था आएको छ। उनले जीवनका विभिन्न चरणमा सामाजिक सम्बन्ध सुदृढ गर्न दीर्घकालीन नीतिगत तथा सार्वजनिक स्वास्थ्य कार्यक्रम आवश्यक रहेको बताएकी छन्।

यो अध्ययन ‘इन्टरनेसनल जर्नल अफ एपिडेमियोलोजी’मा प्रकाशित भएको हो। अध्ययनले अष्ट्रेलियामा सामाजिक सम्बन्ध कमजोर हुँदै गएको प्रवृत्तिलाई सार्वजनिक स्वास्थ्य, सामाजिक नीति र समुदायस्तरीय हस्तक्षेपसँग जोडेर सम्बोधन गर्नुपर्ने आवश्यकता औंल्याएको छ।