पुनर्वासपछि स्युङआनमा समुदाय निर्माण र स्थानीय सेवामा जोड

ड्रागन मिडिया समाचार कक्ष
चीनको हेबेई प्रान्तस्थित स्युङआन नयाँ क्षेत्रको रोङदोङ पुनर्वास बस्तीमा पुराना गाउँबाट आएका बासिन्दाका लागि आधारभूत सेवा र समुदायसँगको सम्बन्ध स्थापित गर्ने प्रयास भइरहेको छ। सन् २०१७ मा स्थापना गरिएको स्युङआनमा पहिलो समूहका बासिन्दा सन् २०२१ नोभेम्बरमा नयाँ आवासमा सरेका थिए। ग्लोबल टाइम्सको स्थलगत रिपोर्टले पुनर्वासपछि बासिन्दाको दैनिक जीवन र स्थानीय सेवाका अभ्यासबारे विवरण दिएको छ।
नानवेनयिङ समुदायका ६० वर्ष आसपासका लिउ बिङहुई पहिले आनसिन काउन्टीमा खेतीपाती र ज्यालादारी काम गर्थे। अहिले उनी प्रत्येक हप्ता वा दस दिनमा स्वयंसेवकका रूपमा बस्तीको सरसफाइ र रातको गस्तीमा सहभागी हुन्छन्। प्रत्येक पटक करिब तीन घण्टा दिने उनले यस कामबाट पारिश्रमिक नपाए पनि समुदायसँग जोडिएको महसुस हुने बताएका छन्।
लिउका अनुसार पुरानो गाउँमा स्वास्थ्य सेवा लिन र दैनिक सामान किन्न टाढा जानुपर्थ्यो। अहिले स्वास्थ्य चौकी र सामुदायिक भोजनालय आवास नजिकै छन्। ६० वर्षमाथिका बासिन्दाले बसमा निःशुल्क यात्रा गर्न पाउँछन्। विद्यालय, स्वास्थ्य सेवा र पार्कसम्म पैदल १५ मिनेटभित्र पुग्न सकिने सुविधालाई उनले नयाँ बस्तीको मुख्य सहजतामध्ये एक मानेका छन्।
ग्लोबल टाइम्सका अनुसार सन् २०२५ को अन्त्यसम्म स्युङआनमा पुनर्वास गरिएका १ लाख ६९ हजार बासिन्दा नयाँ घरमा सरेका थिए। रिपोर्टमा उद्धृत स्थानीय बासिन्दा र अधिकारीका अनुभवले नयाँ आवाससँगै समुदायका सेवा र सामाजिक सम्बन्ध विकास गर्न समय लागेको देखाउँछन्। सुरुमा सामाजिक कार्यकर्ताले घरमा भेट्न खोज्दा बासिन्दा नभेटिने र नयाँ परिवेशमा अभ्यस्त हुन कठिनाइ हुने गरेको नानवेनयिङ समुदायकी पार्टी सचिव छेन चुरोङले बताएकी छन्।
समुदायले ज्येष्ठ नागरिकलाई टेलिभिजन मिलाइदिने, अस्पतालको अनलाइन भेटघाट तय गर्ने, घर मर्मतमा समन्वय गर्ने र छिमेकीबीचका विवाद समाधान गर्ने जस्ता कामबाट सम्बन्ध विस्तार गरेको छ। सुरुमा कर्मचारीले बस्तीका चुरोटका ठुटा टिप्न थालेपछि बासिन्दा पनि रातो भेस्ट लगाएर सरसफाइ र गस्तीमा जोडिएको रिपोर्टमा उल्लेख छ।
त्यहाँको सेवा केन्द्रले स्वास्थ्य बीमा, सामाजिक सुरक्षा र व्यवसाय दर्तासहित ४८ प्रकारका सेवा एउटै स्थानबाट उपलब्ध गराउने गरेको छ। प्रत्येक सामाजिक कार्यकर्ताले करिब २०० देखि ३०० घरपरिवारको जिम्मेवारी लिन्छन्। नानवेनयिङका ७३ भवनका लागि छुट्टाछुट्टै अभिलेख राखिएको छ। ज्येष्ठ नागरिक, एक्लै बस्ने व्यक्ति, अपाङ्गता भएका व्यक्ति र जोखिममा रहेका बालबालिकासहित १० समूहका बासिन्दालाई लक्षित सहायता दिने व्यवस्था छ।
बस्तीको प्रविधिमा आधारित प्रणालीले पानी र ग्यासको प्रयोगसम्बन्धी तथ्याङ्क निगरानी गर्छ। एक्लै बस्ने ज्येष्ठ नागरिकको उपभोगमा असामान्य निष्क्रियता देखिएमा जिम्मेवार सामाजिक कार्यकर्तालाई सन्देश पठाउने व्यवस्था रहेको रिपोर्टमा जनाइएको छ। यसले आवश्यक परे घरमै पुगेर अवस्था बुझ्न सहयोग गर्ने स्थानीय अधिकारीहरूको भनाइ छ।
छिमेकी हेक्सी समुदायमा ‘ठूलो कचौराको चिया र चलचित्र’ कार्यक्रममार्फत बासिन्दाले स्थानीय समस्या राख्ने अवसर पाउँछन्। चलचित्र हेरेपछि हुने चिया भेटघाटमा सडकबत्ती, रेलिङ र बस्ने कुर्सीजस्ता विषय उठाइन्छन्, अनि समुदायका कर्मचारीले अभिलेखमा टिप्छन्। रोङदोङमा यस्ता भेटघाटबाट स्थानीयका आवश्यकता पहिचान गर्ने अभ्यास सन् २०२५ देखि अघि बढाइएको ग्लोबल टाइम्सले जनाएको छ।
रोङदोङको आवास क्षेत्रमा अग्ला गगनचुम्बी भवनभन्दा मध्यम उचाइका भवन, खुला स्थान र हरियालीमा जोड दिइएको छ। भवनको उचाइ २४, ३६ र ४५ मिटरका तीन तहमा सीमित गरिएको छ। बेइजिङ–स्युङआन रेलसेवाले राजधानीसँगको यात्रा सहज बनाएको र बाइयाङदियान स्टेसनसम्मको उच्चगतिको रेलयात्रा करिब एक घण्टाको रहेको रिपोर्टमा उल्लेख छ।
स्थलगत रिपोर्टले स्युङआनको पुनर्वास अनुभवलाई केवल आवास निर्माणमा सीमित नगरी स्थानीय सेवा, सामाजिक सम्बन्ध र बासिन्दाका गुनासो सुनुवाइसँग जोडेर प्रस्तुत गरेको छ। तर त्यहाँका केही बासिन्दा र अधिकारीसँगका कुराकानीले सबै पुनर्वासित परिवारको अनुभव समान छ भन्ने निष्कर्ष आफैँमा स्थापित गर्दैन।





